مينوشتم

آیا از آن همه زخم

که حضور جهان را به سوال می گیرد

تمام تکلیف آدمی همین لبخند است؟

سر به سرم می گذارد این جغرافیا.

آهای با توام ای ساحره

تو که باغ های بی اندوه را

به آتش کشیده ای

بیا و تخیل این مردم نجیب را

از فراز نقشه و جغرافی

فرا تر ببر.

مگر چه می شود  که ایران ما

به جای گربه ای ملوس

پلنگی پریشان باشد

چنگ کشیده به جغرافیای جهان!